โดจิน FMA+Death[Gay]Note Chapter4 [Final]
posted on 05 Feb 2006 18:37 by nadare in MyDoujinshiความจริง ตอนที่นั่งติดสกรีนตอนสุดท้ายอยู่นี่ ก็แว้บๆเข้ามาเหมือนกัน ว่า..
อยากทำภาค2!!!
แต่พอมาพิจารณาอีกที พบว่าตัวเองนั้น งานรัดตัวตะลึมตรึม ไหนจะการ์ตูนออริจินอลส่งครูอีก -*-
เราคงจะไม่ได้พบกันในโหมดปล่อยโดจินอีกนานแสนนาน โอ้ววววว
แต่ที่มีอีกอย่างที่คิดๆไว้ ก็กะเขียนแบบ My life story อ่ะนะ (แต่โครงการนี้ก็คงอีกนาน ก๊ากก)
ถ้าคิดมุขแจ่มๆได้ก็คงกลับมาเขียนโดจินเผาชาวบ้านเขาต่อ
เอ...แต่ท่าทางทุกคนคงอยากรู้แล้วสินะ ว่าตำนานสมุดมรณะ(รึป่าว)จุดจบ จะเป็นเช่นไร
เลื่อนลงไปสิ
.
.
.
.
.
.
.
.
เลื่อนอีกๆๆ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
อีกๆ
.
.
.
.
.
.
(ตุบๆๆ ตับๆๆ บึ้ก พล็อกๆๆ ผัวะๆๆ แอ่ก..ยอมแล้วค้าบ อันล่างของจริงแย้ว T^T)
โดจินเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว 5555+
จบแล้วจ้า สุดท้ายก็ขอขอบคุณทุกๆท่านที่สนับสนุนโดจินเรื่องนี้ด้วยคอมเม้นท์และแรงค์ ไม่เม้นไม่เป็นไร แต่เข้ามาดูก็ดีใจแล้วล่ะ งิ้ดดดด....
แค่เข้ามาชม เราก็แอบนิยมคุณอยู่ในใจ << คุ้นๆนะ กั่กๆๆๆๆ
อ้อๆ เดี๋ยวก่อน เราขอเป็นแฮปปี้ ใจดี แถมให้อีก1รูป ความรักของพี่กับน้อง ฉบับวาดเล่น อิอิ
++++++++++
วันนี้ได้ไปสัมภาษณ์ฝรั่งด้วยยยย หนุกหนานๆ
ตอนแรกก็ไปเดินวนๆกะเพื่อนๆ(งานกลุ่มอะเน้อ)แถววัดพระแก้ว คุณครูแกบอกให้เลือกคนแก่ๆหน่อย(ครูบอกว่า คนแก่ๆจะใจดี)
ปรากฎว่า จะ10โมงอยู่แล้ว ยังหาเหยื่อ เอ้ย หามาสัมภาษณ์ไม่ได้ซักคน ร้อนก็ร้อน แถมหิวน้ำบรรลัย(ขออภัยที่ไม่สุภาพฮ่ะ) เพื่อนเราคนนึงถึงกับร้องไห้
จากวัดพระแก้ว ไปวัดโพธิ์ หาไม่ได้ก็ไปสนามหลวง โชคดีมากที่อาเจ๊คนนึงว่างพอดี เลยได้ทำงานสมใจ แต่หลังจากนั้นก้ไม่มีใครอีก ทุกคนเลยลงความเห็นว่า....
ลุยตรอกข้าวสารโลด!!!!
แล้วพวกเราก็เดินทางด้วยเท้า ขอย้ำว่าเท้า เมื่อยแต่ก็สนุกดี
พอไปถึง คราวนี้ฝรั่งเยอะมาก ชนิดที่ว่าไม่รู้จะเลือกคนไหนมาสัมภาษณ์ดี แล้วเป้าหมายที่ว่าหาคนแก่ก็เปลี่ยน มาเป็นหาคนมาเดี่ยวๆแทน เหอๆๆ
สรุปว่า ที่สัมภาษณ์มานั้น เป็นพวกวัยรุ่นหมด แถมยังเป็นกันเองมากๆ ทุกคนน่ารักจริงๆ ประทับใจอย่างแรง แล้วที่ทุกคนที่ไปสัมภาษณ์บอกเหมือนกันหมดเลยนะ
ว่า ชอบประเทศไทยมากๆ แล้วก็ชอบคนไทย เพราะสุภาพ และมีน้ำใจ อาหารไทยก็อร่อย ฯลฯ
เอ้า พี่น้องทั้งหลาย ภูมิใจเถิด ที่เกิดเป็นคนไทย อยู่บนแผ่นดินไทย
รูปก็ถ่ายมาอ่ะนะ แต่ที่กล้องเรามันน้อย มีนิดๆหน่อยๆไม่เป็นไรช่ายป่ะ
มองอะไรคะคุณพี่ข้างหลังอ่ะ อิอิ
เจ๊คนนี้ชื่อมารี โคลช (รัศมีดับเลยเรา ก็ว่าเราขาวสุดแล้วนะ 555+)
สุดท้ายก็ได้มาสัมภาษณ์คุณพี่ แว่วๆมาว่าแกมองพวกเราตั้งนานแล้วล่ะ
เหอะๆ เราหน้าเครียดจัง เขาแอบกลัวมั้ยนี่ -*-
ยกมืออย่างไม่มีความหมาย (ไม่ให้ตูเตรียมพร้อมเล้ยยยยย)
++++++++++
เมื่อวานนั่งอ่านฟูลเมทัลฯเล่ม10 ที่ออกมาทันใจมาก แล้วเราก็กริ๊ดด้วยความดีใจสุดๆ...
ผู้กองรอสยังไม่ตาย กริ๊ดดดดดดดด
/me กระโดดกอดนังรอย
/me ถีบนังรอยกระเด็น เพราะเมื่อกี้ลืมตัว
และแอบเศร้าเหมือนกันที่ผู้กองฮาวอคดันเป็นอัมพาตซะงั้น
แต่ก็สะจาย นังลัสต์ตายแร้ว ฮ่าๆๆๆๆๆ
++++++++++
ขอบคุณท่านแม่ก๊าบ ที่ในที่สุดก็ยอมซื้อเทปฟอร์ด ไมเนอร์ให้ อยากได้มาตั้งแต่วางแผงวันแรกแล้ว โอ้ว ซาบซึ้งงงงง วาเลนไทน์ให้ช็อคโกแลตแม่ดีก่า รักแม่ค้าบบบบบ จ๊วบๆๆ (ที่จริงอยากได้ซีดี แต่แม่บอกว่าอยากเอาไว้ฟังในรถด้วย อู้วว)
*วันนี้อัพยาวแฮะเรา เหอๆ บะบายทุกคนงับ เอ็นทรี่หน้าเจอกันใหม่*