(เอ็นทรี่นี้อุดมไปด้วยตัวหนังสือมากมาย โปรดจงใช้ความช้าชะลอการอ่านเพื่อสุขภาพตาของท่าน)
 
 
ผู้สัมภาษณ์
 
- นรรัตน์ พิชัยยุทธ (เนียร์)
 
ผู้ถูกสัมภาษณ์ 
 
- สิงหา ก้องเกียรติภูมิ (พี่ออกัส) รุ่น4
- มณฑกาญจน์ โชติกมลธรรม (พี่โมรา) รุ่น4
- ปพนสรรค์ นารยวงศ์ (พี่พุด) ช่างภาพ
- ครูเอมิกา เจนภพ อาเมะมิยะ (ครูเอม) สอนวิชา ภาษาสเปน
 
--------------------------------------------------
 


    "พี่เนียร์ๆ นอนยังเนี่ย"

เสียงเรียกของเด็กชายรูปร่างเล็กคนหนึ่งดังขึ้นหน้าประตูห้องนอนไม้สีน้ำตาลแดงด้าน เขาพยายามรักษาความดังเอาไว้ไม่ให้มากเกินจนเผลอไปปลุกคนที่คิดว่าน่าจะนอนแล้วจริงๆ
.......... ขณะนั้นเป็นเวลาจวนเจียนจะเที่ยงคืนของวันที่ 15 มีนาคม 2555

"มีไรไนน์? พี่โหลดเมะอยู่"
"........................"

เด็กสาวผมยาวประบ่าที่ตอนนี้รวมผมหางม้าต่ำเอาไว้ ด้วยความที่ผมยังยาวไม่พอเลยเป็นแค่หางเป็ดแถมมีร่องรอยการนอนเกลือกกลิ้งมาอีกต่างหาก เห็นได้จากสภาพที่ใกล้จะหลุดอยู่แล้ว เธอแง้มประตูและชะโงกหน้าออกมาคุยด้วยเท่านั้น ดวงตากลมสีโกโก้ฉายแววงุนงงกับสีหน้าน้องชายที่ยืนเงียบและเหมือนจะส่งรังสีตำหนิบางอย่างออกมากลายๆ

"เฮ้ยยย พี่ไม่ลืมหรอกน่า สัมภาษณ์พรุ่งนี้ใช่ปะ เนี่ยๆ เดี๋ยวโหลดเมะตอนนี้เสร็จก็นอนแล้ว"
"อือๆ เคๆ ถ้าตื่นไม่ทันนะจะขำให้"

หนุ่มน้อยผมสั้นผู้ถูกเรียกว่าไนน์ยักไหล่ยิ้มให้พี่สาวตนทีหนึ่งก่อนเดินกลับไปที่ห้องตัวเองซึ่งอยู่ตรงข้ามและเยื้องออกไปนิดหน่อย เมื่อสิ้นสุดบทสนทนาเธอจึงปิดประตูห้องก่อนจะไปเช็คที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อีกทีเพื่อตรวจดูว่าอนิเมที่กำลังโหลดอยู่นั้นเสร็จหรือยัง
และแล้วก็นึกขึ้นมาได้อีกเรื่องหนึ่ง

"ชิบ ลืมรีดชุด!"

วันศุกร์ที่ 16 มีนาคม 2555 เวลา 9.00 น.

    ...........พอดีเป๊ะๆเลย ..................

ร่างบางในชุดนักเรียนมัธยมต้นของโรงเรียนคริสต์แห่งหนึ่งในย่านการค้ากำลังยืนโด่เด่อย่างโดดเดี่ยวอยู่หน้าประตูโรงเรียนลูกบาศก์ สองมือขยับโบว์สีขาวที่ผูกกับหางม้าสั้นๆเชิงตรวจความเรียบร้อย ก่อนจะเอื้อมมาดึงๆโบว์ปกเสื้อว่าผูกไว้ดีหรือยัง แม้ว่าความจริงเธอจะมั่นใจว่าเครื่องแต่งกายตอนมาโรงเรียนตามปกตินั้นเรียบร้อยพออยู่แล้วก็ตาม

....ก็นี่มันมาสัมภาษณ์นี่ .. สัมภาษณ์เชียวนะ!

หลายปีตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมต้นเธอก็ยังคงเรียนอยู่ที่เดิม การมาสอบเข้าที่โรงเรียนอื่นนั้นนับว่าเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับเธอพอสมควร ..แต่ก็สมัครผ่านไปแล้วนี่นา อย่างน้อยก็ดูใกล้บ้านมากกว่าเดิม แถมไม่ต้องเข้าเมืองให้วุ่นวาย และอีกอย่าง เธอก็สามารถเดินทางมาเองคนเดียวได้อีกด้วย แม้กระทั้งครั้งแรกที่มาเลยก็ตาม

"เอาล่ะ อ . . . อ.. อิคิมาสสสส!"

สาวน้อยกำหมัดเรียกกำลังใจตัวเองคล้ายกับท่าทางในการ์ตูน ก่อนจะก้าวเท้าเดินฉับๆเข้าประตูโรงเรียนลูกบาศก์เข้าไปอย่างมุ่งมั่น พร้อมกับลองกวาดสายตามองบรรยากาศรอบๆไปด้วย ... ซึ่ง รู้สึกเหมือนจะค่อนข้าง ..เงียบ

นี่ฉันไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม..

โรงเรียนใหญ่ขนาดนี้ ได้ยินว่านักเรียนไม่มาก... เงียบคงไม่น่าแปลก

ระหว่างที่เดินไปตามทางเท้าที่มาจากทางประตูเล็กนั้น ใจก็นึกไปถึงห้องสอบสัมภาษณ์ ว่าเวลาขนาดนี้แล้วอาจจะเริ่มเรียกชื่อไปแล้วก็เป็นได้ แย่ล่ะ... ตัวเองก็ยังไม่รู้ตึกเลย แล้วจะไปยังไงกันละนี่
ต้องขอความช่วยเหลือ รุ่นพี่ซักคน ใครก็ได้ ผ่านมาทางนี้เร็วเข้า!

..................... แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของมนุษย์คนไหนผ่านมาเลย

"ไม่นะ นี่มันสิบห้านาทีแล้วเรอะะะะ ชิมัตตะ"

นาฬิกาผู้น่าสงสารซึ่งถูกเนียร์มองมันด้วยสายตาเหมือนเห็นอะไรสักอย่างที่น่าขยะแขยงพันอยู่ตรงข้อมือชี้บอกเวลา 9.15 น.แล้ว และมันกำลังจะเคลื่อนไปเลข 16 ด้วยซ้ำ ยิ่งทำให้รู้สึกอยากจะกระโดดไปทีเดียวให้ถึงห้องรับสัมภาษณ์เสียให้รู้แล้วรู้รอด ... แต่แม้กระทั่งห้องรับรองที่ว่ายังไม่รู้เลย นี่นับเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่ให้ที่บ้านรู้ไม่ได้เป็นอันขาด

9.16 น.

เธอหยุดยืนอยู่หน้าอาคารที่ใกล้กับส่วนทางเข้าแล้วหันหน้าออกไปทางสนามฟุตบอลอีกครั้ง เผื่อว่าตอนแรกดูไม่ทั่วจนมองไม่เห็นใคร .... และจนตอนนี้ก็ยังไม่เห็นใครเหมือนเดิม เด็กสาวถอนใจเบาๆและตัดสินใจว่าลองเข้าไปถามเจ้าหน้าที่ในตึกนี้ท่าจะเป็นการดีที่สุด

"อ้าวนั่น จะไปไหนน่ะ"

"เฮ้.......ย.."

จังหวะเดียวกับที่เนียร์หมุนตัวกลับไปจะเดินเข้าไปในตึก ก็มีเสียงเรียกเธอขึ้นมาจากข้างๆนี่เอง ด้วยความที่มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเลยทำเอาเธอก้าวถอยหนีไปนิดหน่อยอย่างอัตโนมัติ .. ยังดีว่าไม่ใช่คนขี้ตกใจ ไม่อย่างนั้นก็คงจะโวยวายออกไปเสียงดังมากกว่านี้แล้วแน่ๆ

แต่อย่างไรเธอก็ยังรู้สึกอายนิดๆอยู่ดี ยิ่งเมื่อคนตรงหน้ากำลังเหมือนจะกลั้นขำเอาไว้จนเห็นลักยิ้มที่แก้มอย่างชัดเจน แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องรีบเก็บความอายนั้นกลับลงไปเสียก่อนจะลืมภารกิจอันสำคัญไป

"พี่..เรียนอยู่ที่นี่ใช่มั้ยคะ พอจะรู้รึเปล่าว่าห้องสอบสัมภาษณ์อยู่ที่ไหน"

คนที่เธอถามและอนุมานเอาว่าเป็นรุ่นพี่นั้น ..เป็นชายหนุ่มตัวสูงพอสมควร ตาคมผิวขาว ซึ่งคิดว่าคงเป็นพวกเชื้อสายจีนแน่ๆ ...และรอยยิ้มที่ดูขี้เล่นนั่นอีก

เนียร์พยายามยื่นหน้ามองเชิงขอคำตอบอีกรอบว่าห้องสอบสัมภาษณ์อยู่ที่ไหน จะได้รีบๆไปเสียที แต่รุ่นพี่คนนั้นเหมือนจะไม่ได้ตอบแถมยิ้มเหมือนมีความนัยอะไรสักอย่างกลับมาอีก .. สงสัยท่าจะไม่ได้ความแล้ว

"..........งั้นไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ"

เด็กสาวค้อมหัวให้นิดหนึ่งแล้วก้าวเดินขึ้นตึกต่อไป

"จะไปไหนครับน้อง ห้องสอบน่ะอยู่นี่"

ฝีเท้าที่หยุดชะงักกะทันหันจนเกือบจะเดินสะดุดบันไดนั้นทำให้เธอต้องหันขวับกลับไปมองอีกรอบอย่างฉงน คิ้วขมวดมุ่นบ่งบอกถึงอาการงงสลับกับหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ...นิดดดด....นึง

"เมื่อกี้พี่ว่าอะไรนะคะ หมายถึง ตึกนี้?"

"ไม่ๆ ตรงนี้ตะหาก"

รุ่นพี่ผู้ชายคนนั้นชี้ๆตรงตำแหน่งตรงหน้าตัวเขายิ่งทำให้งงหนักเข้าไปอีก ... คนคนนี้เขาต้องการอะไรกันแน่เนี่ย

"หรือไม่ชอบตรงนี้ จะไปตรงนู้น ตรงนั้น หรือตรงโน้นนนนนน ก็ได้ครับ"

"..............................................."

มีเพียงเสียงลมพัดเป็นฉากหลังของสองคนนี้เท่านั้น ในขณะที่คนนึงทำหน้าวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม อีกคนยิ้มเผล่ไม่รู้สึกรู้สา

"อ้าว ทำหน้าแบบนั้นกินข้าวมายังน่ะ เออใช่ สัมภาษณ์โรงอาหารก็ยังได้ ไปมั้ย เนี่ยเดี๋ยวพี่พาไปถึงที่เลยครับ" เขาพูดไปยิ้มไปราวกับกำลังสนุกสนานกับท่าทีของว่าที่รุ่นน้องตัวเอง

"คือ..หนู........หนูจะ มา-สัม-ภาษณ์-ค่ะ"

เนียร์เดินกลับไปหาเขาพร้อมเน้นเสียงอย่างชัดถ้อยชัดคำด้วยหน้าเปื้อนยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ซ่อนอารมณ์ประมาณ ...หนูจะกินหัวพี่อยู่แล้ว ฮะฮะฮะ

"อ้าว ก็สัมภาษณ์เลยครับ เนี่ย รุ่นพี่ตัวเป็นๆอยู่นี่แล้วไง มาๆ"

รอยยิ้มกว้างที่โต้ตอบกลับมานั้นทำเอาไปไม่เป็นเข้าไปใหญ่ แต่ก็พยายามตั้งสติเอาไว้ สูดหายใจลึกๆก่อนถามไปดีๆอีกครั้งให้แน่ใจ

"พี่พูดเหมือนให้หนูมาสัมภาษณ์กับพี่เลยนะคะ?"

"ปิ๊งป่อง บิงโกโอเคแบบนั้นเลย"

"............................................."

เงียบไปอีกอึดใจหนึ่งพลางคิดว่าที่นี่มันอะไรกัน มันใช่การสอบเสียที่ไหน ไม่สิ ..หรือมันเป็นวิธีการสอบจริงๆกันนะ ..... ในเมื่ออีกฝ่ายทำแบบนั้นก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่
แต่ก็คิดว่ายังไงถ้าเป็นรุ่นพี่ในโรงเรียนนี้จริงๆ ก็คงไม่มาถ่วงเวลาเด็กที่มาสอบหรอก... อาจจะเป็นเรื่องจริง ก็ได้... มั้ง

"................หนูต้องทำยังไงบ้างคะ"

น้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่แน่ใจกับความระแวงหน่อยๆของเนียร์ช่างขัดกับบรรยากาศรอบตัวรุ่นพี่คนนั้นเสียจริงๆ เมื่อเขาดูผ่อนคลายมากกว่าเยอะ แถมไม่สะทกสะท้านกับท่าทีของเธอเลย

"เอ้า น้องอยากรู้อะไรเกี่ยวกับใคร คงไม่ยืนเฉยๆให้คนนั้นจู่ๆก็พูดหรอกใช่เปล่า" รุ่นพี่ตรงหน้าเธอพูดกลั้วหัวเราะเพื่อให้คำพูดเมื่อกี้นี้ไม่ได้มีความหมายว่าจงใจตำหนิ แค่อยากจะแซวเล่นเท่านั้น

"........................................... พี่ชื่ออะไรคะ"

"สิงหา ก้องเกียรติภูมิ" เขาพยักหน้าตอบยิ้มๆ "เอาชื่อเล่นด้วยมั้ยครับ"

"..เอามาให้หมดเลยค่ะ" แต่สีหน้าคนถามนั้นกลับรู้สึกเพลียเป็นอย่างยิ่ง

"ชื่อเล่นออกัสครับ เกิดวันที่ 8 สิงหาคม ปีนี้17 ขึ้นม.5 เรียนสายศิลป์-คำนวณ ชอบหมาแมว ชอบวาดรูปอ่านการ์ตูน ฯลฯ @:{£$%"!"

"เอ๊ยๆๆ พี่ออกัสช้าๆใจเย็นๆค่ะไม่ทันแล้ว!"

เนียร์ยกสองมือห้ามอย่างไวก่อนที่ข้อมูลจะไหลทะลักไปมากกว่านี้ ... ที่บอกว่าเอามาให้หมดน่ะหมายถึงชื่อ ไม่ใช่โปรไฟล์ทั้งหมดทีเดียวแบบนี้เซ่!

ส่วนอีกฝ่ายนั่นปิดปากขำไปเรียบร้อยแล้ว .... ฮึ่มมมมมมมม

"ครับๆ โทษทีๆ มีกระดาษหรือสมุดอะไรจดรึเปล่า เดี๋ยวต้องสัมภาษณ์คนอื่นอีกจะจำที่ตอบไปไม่ได้เอา"

"เฮะ? หมายถึงต้องไปถามแบบนี้กับคนอื่นด้วยเหรอคะ?"

"อื้อ ใช่แล้วล่ะ ไหนๆ มีกระดาษอะไรมั้ย พี่พอมีบิลเซเว่นอยู่ในกระเป๋าตัง แป๊บนึงนะ" ว่าแล้วก็ทำท่าจะล้วงกระเป๋าตังในกระเป๋ากางเกงออกมาจริงๆเสียด้วยแน่ะ

"เอ่อออมมม ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีสมุด" .......คุณพระช่วย พี่ไม่ต้องใจดีขนาดนั้นก็ได้ OTL

เธอค้นกระเป๋าสะพายข้างหยิบสมุดสเก็ตช์ออกมา มันเป็นสมุดแบบที่ใช้วาดรูป ปกแข็งมีกระดาษไขกั้นระหว่างหน้า มือเปิดพลิกๆไปหน้าหลังๆที่ไม่มีรูปวาด ซึ่งก็เกือบจะหมดเล่มอยู่แล้ว ก่อนจะดึงดินสอที่เสียบอยู่ในช่องกระเป๋าด้านในออกมาเขียนสิ่งที่พี่ออกัสพูดมาเท่าที่จำได้ไปก่อน

"เมื่อกี้พี่บอกว่าเรียนสายอะไรนะคะ"

"ศิลป์-คำนวณครับ ว่าแต่น้องก็ชอบวาดรูปเหรอ" พูดจบก็เอียงคอมองสมุดสเก็ตช์นั่นหน่อยนึง

เธอมองเขาแล้วพยักหน้าตอบ "...แต่วาดได้แค่การ์ตูนนะคะ"

"วันหลังวาดพี่มั่งสิ เอาหล่อๆแบบตัวจริงเลยนะ" พี่ออกัสส่งยิ้มใสปิ๊งมาอีกที จนเนียร์รู้สึกว่าตัวเองยิ้มตอบกลับไปแบบเฝื่อนฝืดชอบกล

"ถ้าหล่อๆนี่มันหมายความว่าเกินจริงไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ"

"................................"

...............................ชิ้งงงงงงงงงงงงง....................

จู่ๆความเงียบก็ก่อตัวขึ้นมาอีกที จนเด็กสาวเริ่มคิดว่าตนพูดกลับไปแรงรึเปล่านะ....แต่พี่เขาก็แกล้งเราเหมือนกันนี่นา.........แค่นี้คงไม่เป็นไรมั้งงงงงง....

"อื้อหือ...เจ็บปวดดดดด นะครับน้อง.... น้องอะไรเนี่ย"

"เนียร์ค่ะ นรรัตน์ พิชัยยุทธ" คราวนี้เธอแย้มยิ้มตอบกลับไปบ้าง จริงๆเธอก็ไม่ได้ติดใจเรื่องที่เขาแกล้งอะไรหรอก ยิ่งพอรู้ว่าการสัมภาษณ์จริงๆนั้นไม่ใช่แบบที่โรงเรียนอื่นเขาทำกันก็ไม่คิดรำคาญอะไร รู้สึกดีเสียอีกที่อย่างน้อยก็พบเจอรุ่นพี่ที่คุยด้วยง่ายๆแม้ว่าจะดูชอบ..แหย่ไปหน่อย

"โอเคครับ น้องเนียร์ "

"เรียกชื่อหนูเฉยๆเถอะค่ะ มีน้องแล้วมัน...รู้สึก......... แปลกๆ"

"หือ ตะกี้พูดว่าอะไรนะครับน้องเนียร์"

"ไม่เอาคำว่าน้องได้มั้ยคะ"

"ครับ น้องเนียร์?"

".................................. พี่-ออ-กัส"

"ฮ่าๆๆๆ ไม่เอาก็ไม่เอาครับ เมื่อกี้พี่ล้อเล่นน่า" ....ท่าทางจะสนุกเขาล่ะ ...เฮ้ออ

"ค่ะ.. ขอบคุณนะคะ" เธออยากจะปาดเหงื่ออีกสักรอบ ถ้าเป็นในการ์ตูนก็คงมีเอฟเฟคเหงื่อเม็ดใหญ่ๆหยดแหม่ะกลางหน้าไปแล้ว ....... นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองสิ่งที่จดเอาไว้อีกครั้งหนึ่ง ..และรู้สึกว่ามันน้อยๆชอบกล แต่ก็ไม่แน่ใจว่าพอแล้วหรือยัง

"เนียร์มีอะไรอยากถามพี่อีกรึเปล่าครับ แต่เอาจริงๆเราก็คุยกันไปเยอะแล้วนะ" เด็กหนุ่มร่างสูงพูดอย่างอารมณ์ดี

"อืมมมมมมมมม....." เธอเอาก้นดินสอจิ้มแก้มตัวเองพลางคิดไปด้วย... แต่ในเมื่อให้คิดคำถามแบบจริงจังก็กลับนึกไม่ออก จึงส่ายหัวดิก แต่ก็ยังไม่ได้เก็บสมุดลงไป เนื่องจากจริงๆแล้วเธอมีคำถามบางอย่างในใจอยู่ ซึ่งกำลังลังเลว่าจะถามออกไปดีหรือไม่ ... ซึ่งไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองนั้นเหลือบมองหน้าพี่ออกัสสลับกับบรรทัดอันว่างเปล่าในสมุดสเก็ตช์นั่นหลายรอบ

"เนียร์จะวาดพี่ลงสมุดแทนสัมภาษณ์แล้วเหรอครับ"

"เปล่าค่ะพี่ คือ......................" ....................เธอลากเสียงแผ่วลง และหยุดเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมองสบตาเรียวสีดำของรุ่นพี่ตรงหน้