[EED] After Life

posted on 04 Nov 2012 00:11 by nadare in ExteenEdinburg
 
; w ; เอ็นทรี่นี้ สืบเนื่องจากอีเวนท์
 
 
จากคอมมู
 
http://edinburg-acdm.exteen.com/
 
---------------------------
 
และเอ็นทรี่นี้ก็มอบให้แด่ เซเรน กลาดิส
 
กับกิลเบิร์ต แองกันเทียร์
 
จากตอนจบอีเวนท์ที่เซเรนได้หายไปเพราะแก้เคิร์สไม่ทัน และตอนนี้ตัวเคิร์สก็จะกลายเป็นร่างจริงมาแทน
 
เสี้ยวนึงของฟิคนี้จะเป็นสตอรี่โมเมนท์ที่ตัวตนใหม่ของเธอที่อยู่ทริสทอร์และท่านยายของเธอค่ะ
 
------------------
 

 

                คืนนี้เป็นคืนปกติ...

ท้องฟ้าสีนิล ดวงดาวพร่างพราวประปราย...เหนือผืนป่าตีนเขาสีเขียว เป็นภาพที่คุ้นตานัก .. ถ้าเป็นสำหรับ..เธอคนนั้น

เธอคนเดิมที่เคยมีชีวิตอยู่จนถึงเมื่อครู่

.................

"แปลกใจที่ท่านไม่ขัดขวางเรา"

น้ำเสียงเรียบฉายแววเชิงประหลาดใจ เห็นได้จากคิ้วเลิกขึ้นเพื่อแสดงสีหน้าประกอบ

"โชคชะตาบางอย่างเราก็ทำได้แค่ดูเท่านั้นล่ะ"

ร่างหนึ่งกล่าวอย่างสงบ มือเล็กยกถ้วยชาขึ้นจิบ

“ท่านไม่โกรธรึ”

“เราโกรธไป เราก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้อยู่ดี”

“.......เจ็บปวดมากเลยสิน้า”

เสียงถ้วยชากระทบโต๊ะไม้ดังกึก แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้ของเหลวในถ้วยหกกระเด็นออกมาได้

ดวงตากลมโตสีน้ำทะเลที่ล้อมกรอบด้วยเส้นผมดำสนิทเกือบจะเรืองแสงออกมาเวลาสะท้อนแสงไฟในเตาผิง ... ประกายของมันวาววับ

“เราคิดไว้แล้วว่ามันต้องเกิดขึ้น ..ไม่ช้าก็เร็ว”

ร่างนั้นลุกขึ้นหยิบถ้วยชาที่ตนวางไว้ออกไป

“แต่คราวนี้ ... จะไม่ใช่เรา ที่ทำให้ทุกอย่างกลับเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว”

“ท่านยาย”

เกือบจะผุดลุกตาม หากไม่รีบยั้งตัวเองไว้ได้เสียก่อน


................ฮึ...................... 

ต่อให้เป็นใคร...... ก็ไม่มีทางแก้ไขในสิ่งที่มันเปลี่ยนไปแล้วได้หรอก............ 

 

..... เจ้าชายที่โง่เขลา............... 

แม่สาวแสนซื่อ......... 

น่าสงสารนัก ...


ดวงตาสีมรกตมองทอดออกไปยาวไกล หลังจากที่ความทรงจำสุดท้ายที่เล่นซ้ำในหัวจบไป..........

ภาพของเด็กหนุ่มผิวคล้ำผมสีทองสว่าง... ใบหน้าที่คล้ายจะไร้อารมณ์กลับแฝงความเศร้าและกังวลจนปิดไม่มิด

 

“ข้ารักเจ้าเซเรน” 

...........

มือสองข้างขยับกำแบหลวมๆ

 

..........เมื่อไหร่จะจางหายไปซะที........... 

....ตอนนี้ก็ยังรู้สึก.......เหมือนกับ..เมื่อคืน 

มือขวาทุบปั้กเข้ากับกำแพงอย่างแรง เด็กสาวผมสีเขียวเข้มเม้มปากแน่น

“จะหายไปอยู่แล้วก็ยังทิ้งเรื่องไว้ให้เรา..ร้ายนัก”

‘เราไม่ได้หายไป...เธอก็รู้............’

 

.........!............

 

“หุบปาก..เธอมันก็แค่คนที่ทำอะไรไม่ได้แล้ว”

เซเรนในตอนนี้ทรุดนั่งลงกับเตียงก่อนกุมหน้าผากชื้นเหงื่อ ..ยอมรับว่าภายในใจก็ยังรู้สึกไม่คงที่นัก

การกลับมาครั้งนี้ไม่ได้ราบรื่นเหมือนที่คาดการณ์ไว้...

 

-------------------

 

‘ทุกอย่างถูกคำนวณไว้หมดแล้ว’

เรือนผมสีเข้มกลืนกับท้องฟ้ารัตติกาลปลิวไหวเบาๆ ริมฝีปากเล็กยกยิ้มขึ้นนิดหนึ่ง

“เราคิดไม่ผิดจริงๆที่ส่งเจ้าเข้าเอดินเบิร์ก.....”

.....ต่อให้เจ้าหนีเท่าไหร่ อย่างไร ก็ต้องกลับไปอยู่ดี........

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

:'D ก็ .. ตอนนี้ก็คือ คนที่กลับมาที่เอดินเบิร์กก็จะเป็นนุ้งเซในอีกแบบนะ  

และก็อย่างที่บอกว่า

*มันเป็นสตอรี่ของคาร์แรคเตอร์ลูกสาวเรา ซึ่งเธอมีบีจีที่อำนวยต่ออีเวนท์นี้อยู่แล้ว ซึ่งเราคิดแล้วว่าอาจจะเป็นการดีที่จะได้ทำให้เรื่องของเธอเริ่มเดิน ไม่หยุดนิ่งอยู่กับที่ และเป็นโอกาสที่จะทำให้ลูกของเราเติบโต (รวมทั้งคนอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับเธอด้วย) แล้วก็ผ่านการคุยผ่านการปรึกษากับคนที่จะเล่นด้วยมาแล้ว*

 

เพราะงั้นเรื่องนี้ก็คือแค่ส่วนในสตอรี่สโคปของลูกเรากับคนที่เกี่ยวข้องเท่านั้นเองจร่ะ คนอื่นก็สนุกสนานกับอีเวนท์ได้เหมือนเดิมเน่อ

อย่าไปเครียดอาไรกันมากนะฮระ จุ๊บจ๊วฟ

 

จบเอนทรี่แระ 555 *โดนตบ*

 

//ว่าแต่ทำไมกลับมาอัพทีแล้วมันแลจะคล้ายอัพเลว ก๊ากกกกก